Τι συνιστά το ίχνος στην εμπειρία της πόλης; Πώς το αστικό περιβάλλον εγγράφεται στο κοινωνικό σώμα; Στην πρώτη της ατομική έκθεση με τίτλο, All that lives must die, passing through nature to eternity, που εγκαινιάζεται την Παρασκευή 13 Μαρτίου στις 7 μ.μ., στο πλαίσιο του εγχειρήματος Propaganda, η Σοφία Καρασαββίδου εξετάζει την έννοια του ίχνους μέσα από ζωγραφικά έργα, φωτογραφίες και εγκαταστάσεις που συνιστούν ένα κοινό βίωμα στην αστική περιπλάνηση, θέτοντας ερωτήματα για τους τρόπους που επιλέγουμε να επιτελέσουμε τα αστικά τοπία.
Η εμπειρία της πόλης, δυναμική και ενίοτε σαρωτική, απαιτεί συχνά από το άτομα διαφορετικούς βαθμούς προσοχής. Για να αναλύσει τον τρόπο που προσεγγίζουμε ό,τι μας περιβάλλει, η εικαστικός εστιάζει στο επιμέρους, στο ίχνος και το σημάδι που αφήνουν οι πρακτικές μας πάνω σε άλλοτε άκαμπτες επιφάνειες, όπως το τσιμεντένιο δάπεδο ή οι πλάκες πεζοδρομίου και άλλοτε σε πιο εύκαμπτες και δεκτικές, όπως τα φύλλα ενός παχύφυτου ή ο κορμός ενός δέντρου. Τέτοιες επιφάνειες συνιστούν στο σύνολό τους την επιδερμίδα της πόλης πάνω στην οποία εγγράφεται όλη η αστική εμπειρία.
Όπως σημειώνει η ιστορικός τέχνης και επιμελήτρια, Βίκυ Τσίρου, «η Καρασαββίδου δρα διαμεσολαβητικά στην κατανόηση της πόλης. Ζωγραφίζει και φωτογραφίζει τα ίχνη ως επαγωγικά τοπία του αστικού ιστού, όπου επιμέρους τμήματα και λεπτομέρειες της καθημερινότητας λειτουργούν ως πυκνωτές νοήματος μίας συλλογικής εμπειρίας. Με αυτόν τον τρόπο, οι αναπαραστάσεις της, συνιστούν εκείνο που ο ανθρωπολόγος Tim Ingold, ονόμασε “αθροιστικό ίχνος” , ένα τοπίο, δηλαδή, που δημιουργείται ως δίκτυο ιχνών από την δραστηριότητα των κατοίκων».
Η εικαστικός παρατηρεί αυτού το ίχνος ως ουσιοκρατικό στοιχείο της κίνησης, της επιτέλεσης, του ρυθμού και εν τέλει της εγγραφής μας πάνω στο σώμα της πόλης. Διευθετεί τη ζωγραφική της επιφάνεια, μέσα από στιγμιογραφικές εικόνες και κοντινά εσταντανέ της καθημερινότητας που δεν αποκαλύπτουν κάτι νέο, αλλά υπερθεματίζουν και πολλαπλασιάζουν τις δυνατές εκδοχές του ήδη γνώριμου.
Παράλληλα, η Καρασαββίδου παρουσιάζει μία εγκατάσταση, που προσομοιάζει με θερμοκήπιο ή ναΐσκο. Το θερμοκήπιο, συνιστά έναν προσωρινό τόπο, ένα νέο πεδίο όπου εκκολάπτεται η ζωή, ένα νοητό κρησφύγετο, σαν κι εκείνα τα αυτοσχέδια που φτιάχναμε ως παιδιά, και εν τέλει έναν τόπο όπου η φύση αναπτύσσεται, ανθίζει κι αντιστέκεται. Σε αυτόν τον περίκλειστό χώρο έννοιες όπως το παιχνίδι, η περισυλλογή, η επιβίωση, η διατήρηση,, η προστασία και η ελπίδα, επαυξάνονται και η επώαση κάτι νέου προμηνύεται.
Ο τίτλος της έκθεσης, «ό,τι ζει πρέπει να πεθάνει, περνώντας από την φύση στην αιωνιότητα», αντλεί από τον Σαιξπηρικό Άμλετ. Η φράση λειτουργεί ως άλλη υπενθύμιση πως συχνά ο ανθρώπινος νους τείνει να εμμένει στην υλιστικότητα της ζωής χωρίς να αντιλαμβάνεται την πνευματική διάσταση της ύπαρξης και τους τρόπους με τους οποίους η νομοτελειακή πορεία κάθε ζωντανού οργανισμού, από την «άνθιση» στον «μαρασμό», είναι αυτό που τον γειτνιάζει με τις διαδικασίες της φύσης.
Μέσα από τέτοιες διεργασίες, από διακριτικές χειρονομίες και ένα συνεκτικό σώμα έργου, η Σοφία Καρασαββίδου ιχνηλατεί όχι μόνο το πεδίο της πόλης ως δοχείο του κοινωνικού, αλλά προτείνει τελικά το απόσπασμα της φύσης ως ενότητα και εφαλτήριο για τη συνειδητοποίηση πως ακόμα και καταστάσεις τρωτότητας είναι ικανές να λειτουργήσουν ρυθμιστικά και συμφιλιωτικά στη σχέση του εαυτού με το εξωγενές περιβάλλον.